Wednesday, December 10, 2008

Οι ημέρες της ευημερίας (τους) τελειώνουν


Ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους. Η στυγερή δολοφονία ενός 15χρονου από όπλο μπάτσου, το περασμένο Σάββατο στα Εξάρχεια, ξεσήκωσε τον Ελληνισμό από άκρη σ’ άκρη.
ΟΧΙ, δεν επεκτάθηκαν τα Εξάρχεια.
ΟΧΙ, δεν γεννήθηκαν ξαφνικά εκατοντάδες χιλιάδες κουκουλοφόροι.
Απλούστατα, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και τώρα, δεν υπάρχει γυρισμός…
Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, το αστυνομικό κράτος κοιτάζει αποχαυνωμένο. Αδυνατεί, με διαφορετικές μεθόδους πλην της βίαιας καταστολής, να προσεγγίσει τον πολίτη.
Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν μπορεί καν να τον ακουμπήσει. Το ποτήρι ξεχείλισε. Τα σκάνδαλα, τα Βατοπαίδεια, οι Γιοσάκηδες, οι Εφραίμ, οι στημένοι Εισαγγελείς, τα γραβατομένα λαμόγια, όλοι αυτοί που λυμαίνονται τη χώρα και πίνουν το αίμα του κοσμάκη απ’ τη Μεταπολίτευση και μετά, τρέχουν τώρα να κρυφτούν πίσω από ανοιχτά μικρόφωνα και στημένες δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Απ’ τους τσάτσους, τους πραγματικούς κουκουλοφόρους, τους χούλιγκαν της κάμερας!
Ένας απ’ αυτούς, που πετούσε μπουκάλια στο παρκέ, σε αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού, καταδικάζει τώρα τα επεισόδια. ΡΕ ΟΥΣΤ!

Οι μέρες της ευημερίας των ολίγων τελειώνουν.
Είτε το θέλουν, είτε όχι. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε. Κι επειδή οι (πραγματικοί) πλιατσικολόγοι του μυαλού και της αξιοπρέπειας συνεχίζουν να προκαλούν, η απάντηση θα ‘ναι επιπέδου νόμου 4.000 για τους Κούγιες αυτού του τόπου.
ΑΥΤΟΥΣ, που τολμάνε να χέζουν πάνω στον τάφο ενός 15χρονου παιδιού και ν’ αναζητούν κηλίδες στον τόσο σύντομο βίο του.
ΑΥΤΟΥΣ, που μυρίστηκαν αίμα και βγήκαν να κονομήσουν!
Ο μέγας Δημοκράτης Κούγιας εμφανίστηκε!
Βαλλιανάτοι, στα κρεβάτια σας.
Γιατί μέχρι εκεί φτάνει…

ΥΓ: «Σήμερα το πρωί στη ελληνική πρεσβεία στο Μανχάταν στους 79 δρόμους σπάσανε τρία παράθυρα και γράφτηκε το αναρχικό σήμα. Αυτή τη στιγμή έχει πολλούς αστυνομικούς και ντετέκτιβ και έχουν κλείσει το δρόμο. Έχει προγραμματιστεί διαδήλωση για τις 11 το πρωί ώρα Νέας Υόρκης» (από το troktiko.blogspot.com).
Προφανώς κι αυτοί απ’ τα Εξάρχεια αποσκίρτησαν. Αντάρτες του αθηναϊκού κέντρου…

Wednesday, January 2, 2008

Ποτέ θα κάνει ξαστεριά...



Αυτό ήταν. Πέρασαν κι αυτές οι γιορτές κι όσοι άραξαν, βρήκαν φίλους, γούσταραν, πέρασαν καλά και έκαναν λίγο κράτει στις καταχρήσεις τους, μια χαρά τη βόλεψαν. Αλίμονο σε μας που φάγαμε, φάγαμε, ξαναφάγαμε και τώρα προσπαθούμε ακόμα να συνέλθουμε!
Χριστούγεννα ήταν και πέρασαν. Αν το 2008 μού χαρίσει έστω τις μισές απ' τις ευχές που έχω ακούσει εδώ και δύο ημέρες, θα 'μαι υγιής, πανευτυχής, πλούσιος, άριστος στη δουλειά μου, γεμάτος από συναισθήματα. Ας έχω το πρώτο και τα άλλα τα βρίσκουμε...
Το χειρότερο μετά τις γιορτές είναι πάντοτε αυτό το «hangover» που δε σε αφήνει να επανέλθεις αμέσως στους κανονικούς σου ρυθμούς. Γιατί, σ’ αυτήν την πόλη που ζούμε, έχουμε μάθει να κινούμαστε με τους ρυθμούς της. Όχι αυτούς που εμείς θα θέλαμε και τους οποίους εφαρμόζουμε στις αργίες και στις σχόλες μας, αλλά εκείνους που μας επιβάλλουν. Με δύο «λάμδα» γιατί έχουμε να κάνουμε με κάτι που επαναλαμβάνεται, δίχως πουθενά να σταματά...


Γι’ αυτό και σε λίγες ημέρες η δουλειά θα φαίνεται περισσότερη, η κούραση μεγαλύτερη και η αδημονία για την επόμενη αργία εντονότερη.
Πού θα πάει, όμως... Θα κάνει ξαστεριά!

Χαθήκαμε, επιστρέφουμε!

Κάτι περίεργες, ταξιδιωτικές περιηγήσεις, εκεί, τον περασμένο Μάιο, ξεκινήσαμε να γράφουμε και χάσαμε το δρόμο μας. Συμβαίνει αυτό. "Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, κι αλλού γι' αλλού ξεκίνησα", που έλεγε κι ο ποιητής.
Επιστρέψαμε όμως. Και ο "Σεβασμός Στη Νύχτα" θα αρχίσει πάλι να αναπνέει...

Wednesday, May 2, 2007

You 'll never walk alone



Κι όποιος δεν το 'χει ζήσει, προλαβαίνει!
Το 2009 πέφτει το "Άνφιλντ". Έως τότε θα συνεχίσει να δημιουργεί την καλύτερη ατμόσφαιρα που μπορεί να απολαύσει κάποιος.
Θα επανέλθω με ημερολόγιο του διημέρου...
Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να τα γράψω και να μην τα ξεχάσω...

Five times
We won it five times
In Istanbul, we won it five times

Monday, April 23, 2007

Work 'n roll



Πήξαμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε
Φεύγει το αεροπλανάκι, όμως. Διήμερη ανάσα…

Wednesday, April 11, 2007

Πες μου πού είσαι τώρα και τι κάνεις!


Όσοι δεν ήρθατε, χάσατε!!!
Καλά, μην τρελαίνεστε κιόλας. Στάνταρ άψογα περάσατε όλοι όσοι επιλέξατε να φύγετε απ’ αυτό το μπουρδέλο (Αθήνα), αρκεί να μην μπλέξατε με εθνικές οδούς, πέταλα Μαλιακού και λοιπούς λάκκους των λεόντων...
Στη Νάξο το τριημεράκι ήταν ΣΟΥΠΕΡ. Γελάσαμε, περάσαμε καλά, φάγαμε, ήπιαμε, ήρθαμε πιο κοντά, χαλαρώσαμε, ευθυμήσαμε, ζήσαμε ανθρώπινα…
Ήταν κάτι σαν «να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε…».
Κι εννοείται ότι οι καθιερωμένες επισκέψεις στο Λυώνα, για φαγητό στο «Δελφίνι», στην Απείρανθο για καφέ και σε Αγία Άννα, Πλάκα για αραλίκι και βόλτα, μας έδωσαν ανάσες…
Πολλές…

Thursday, April 5, 2007

R.I.P. Mr. Genius...



Runny nose and runny yolk
Even if you have a cold still
You can cough on me again
I still havent had my fulfill

In the someday what's that sound?

Broken heart and broken bones
Think about some capsules of horse pills
One more quirky cliche'd phrase
You're the one I wanna refill

In the someday what's that sound?

most people don't realize
that two large pieces of coral,
painted brown, and attached to his skull
with common wood screws can make a child look like a deer



R.I.P.

PS.1: Ο Kurt Cobain οδήγησε το τελευταίο μουσικό κίνημα που εμφανίστηκε σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν ήταν ο καλύτερος μουσικός. Ήταν, όμως, ο καλύτερος που θα μπορούσε να γίνει. Το κεφάλι του δεν μπορούσε να χωρέσει τόση δημοσιότητα, τέτοια απήχηση. Μάλλον ποτέ δεν θα περίμενε ότι θα μπορούσε να γίνει αρχηγός σε κάτι.
Είτε αυτοκτόνησε, είτε δολοφονήθηκε, έφυγε όπως έπρεπε να φύγει. Αυτός "γέννησε" το Seattle, αυτός οδήγησε γκρουπ αναγνωρισμένα (όπως οι Soundgarden) να κάνουν στροφή στην καριέρα τους και ν' ακολουθήσουν τους Nirvana, αυτός, πατώντας τη σκανδάλη, έστειλε το grunge από 'κει που 'ρθε.
Έτσι έπρεπε...



PS.2: Το τραγούδι πάνω λέγεται "I Hate Myself and Want to Die". Το έγραψε και το ερμήνευσε για ένα δισκάκι που είχαν βγάλει οι Beavis & Butthead τότε.
Και δικαίωσε αυτούς που έλεγαν ότι, βγαίνοντας απ' τους Nirvana, έγραφε πραγματικά όσα ένοιωθε...


PS.3: Σαν σήμερα, 5 Απριλίου 1994, ο Cobain αυτοκτόνησε στο σπίτι του. Βρέθηκε τρεις ημέρες μετά. Ζει...