Λες και ήμαστε πολλοί…

Άλλοι κανονίζουν ξύλο μέχρι θανάτου και άλλοι επικαλούνται μέτρα, που έχουν πάρει πριν από δυόμισι χρόνια…

Άλλοι σκοτώνονται εις το όνομα μιας δήθεν ιδεολογίας και ενός φαύλου σκοπού και η κρατική εξουσία αναδιπλώνεται, σιδερώνει τις γραβάτες της, βάζει τα ομόλογα στο ψυγείο και πιάνει σειρά στην ουρά της μαρκίζας…

Άλλοι μετατρέπουν τα ομαδικά κασκόλ σε λάφυρα πολέμου και άλλοι προτιμούν να χαμογελούν σαρδόνια, κουνώντας δεξιά κι αριστερά το κεφάλι, προφανώς μην μπορώντας να κεντράρουν στο στόχο του προβλήματος…

Άλλοι αναζητούν στη δολοφονία μίας ανθρώπινης ψυχής το νόημα στη μίζερη ζωή τους και άλλοι προσπερνούν το θάνατο, προτιμώντας να σταθούν στη στατιστική. Λες και ήμαστε πολλοί και δεν πειράζει αν σκοτώνονται άδοξα μερικοί…

Άλλοι φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι η κοινωνική, προσωπική ή επαγγελματική τους ανέλιξη μπορεί να σημαδευτεί από ένα στιλέτο και άλλοι χαρακτηρίζουν μία δολοφονία ως «ατυχές περιστατικό»…

Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται.
Όποιος θέλει, επικαλούμενος οτιδήποτε θέλει, βλάπτει όποιον θέλει, αλλά δεν τρέχει τίποτα.
Συμβαίνουν αυτά, άλλωστε!!!

Και κάποιοι αναρωτιούνται γιατί βγαίνουν στους δρόμους με μαχαίρια οι κάφροι/χούλιγκανς/συμμορίτες/ανεγκέφαλοι.
Εδώ κουβαλάνε πάνω τους σουγιάδες και στιλέτα οι αστυνομικοί!!!

Προφανώς ενστερνίζονται την άποψη «μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις»…

Τελικά μάλλον η πολλή δημοκρατία θα μας φάει όλους…

ΥΓ: Η φωτό είναι από πορεία, στο κέντρο της Αθήνας, την Παρασκευή 30.3

Δήλωση του Νόμου 105

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΙΣΑΡΗ*

Αρνούμαι να ξαναπάω στο Καραϊσκάκη για να παρακολουθήσω παιχνίδι της εθνικής ομάδας. Αρνούμαι να ξαναζήσω αυτό το θέαμα. Και δεν αναφέρομαι βέβαια σε αυτό καθαυτό το παιχνίδι και τα ντόρτια των Τούρκων. Ποδόσφαιρο είναι άλλωστε. Τη μία θα κερδίσεις, την άλλη θα χάσεις.

Αρνούμαι να συνυπάρξω με τους χιλιάδες «εθνικόφρονες» που θέλησαν να λύσουν το Κυπριακό και τις διαφορές τους με την Τουρκία μέσω του Καραγκούνη και του Χαριστέα. Και όταν πλέον κουράστηκαν να βρίζουν τους Τούρκους, φώναζαν εν χορώ στους πρωταθλητές Ευρώπης «βγάλτε τις φανέλες και φύγετε από εδώ».

Αρνούμαι να συνυπάρξω με τους εκατοντάδες επώνυμους που είχα δίπλα μου, δεξιά και αριστερά μου στις θέσεις των λεγόμενων επισήμων. Αυτούς που επιτέθηκαν σε κάποιους λίγους Τούρκους επειδή είχαν το «θράσος» να πανηγυρίσουν τα γκολ που έβαζε η ομάδα τους. Αυτούς που σε κάθε φάση από το ξεκίνημα του αγώνα γκρίνιαζαν, έβριζαν, αποδοκίμαζαν ποδοσφαιριστές και Ρεχάγκελ. Και όχι μόνο οι «Τραγάκηδες» αλλά και άνθρωποι του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού.

Κάθε φορά που πας σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος ξέρεις και το τι θα δεις και τι θα ακούσεις. Ο,τι και αν γίνει δε σου προκαλεί ούτε έκπληξη ούτε αιφνιδιασμό. Οταν όμως αυτή η αρρώστια μεταφέρεται σε ματς εθνικής ομάδας είναι σόνικο. Ούτε να την υπομείνεις ούτε να την ανεχτείς.

Πού αλλού στον κόσμο, δηλαδή, οι οπαδοί επιδίδονται σε ομαδικό ακοντισμό με τα πλαστικά κοντάρια από τις σημαίες μπας και σημαδέψουν κανέναν αντίπαλο στον αγωνιστικό χώρο; Ούτε καν στην Αφρική. Σε πρώτη φάση είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τιμωρηθούμε. Καλύτερα. Από το να πήγαινα στο γήπεδο στο επόμενο ματς με την Ουγγαρία για να βρίσουν με την πρώτη αφορμή παίκτες και προπονητή είναι προτιμότερο να είναι άδειο. Στη συνέχεια, όμως, όταν ανοίξουν οι πόρτες ας πάνε οι επίσημοι και ανεπίσημοι κάφροι μόνοι τους. Ενας κανονικός φίλαθλος δεν χωράει στο Καραϊσκάκη.

* Δημοσιογράφου του «Goal News»

Κωλοέλληνες

Του ΧΡΗΣΤΟΥ
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ*

Μόλις επέστρεψα από το Στάδιο Καραϊσκάκη, όπου νωρίτερα απόψε η Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου έχασε από την αντίστοιχη της Τουρκίας με το βαρύ 4-1.
Εκείνο που πόνεσε πιο πολύ, όμως, ήταν για μία ακόμη φορά η απαράδεκτη συμπεριφορά των Ελλήνων οπαδών. Συμπεριφορά απαίδευτων και απολίτιστων ανθρώπων, άγρια θηρία μιας ζούγκλας που χαρακτηρίζει όλο και πιο έντονα αυτό το θλιβερό «κράτος ασυστόλων και πεσμένων κώλων». Κωλοέλληνες!
Γιουχάιζαν σαν ουρακοτάγκοι – όλο σχεδόν το γήπεδο – όταν παίχτηκε ο Εθνικός Υμνος της Τουρκίας. Από νωρίς, φωναζαν ρυθμικά το σύνθημα «Πουτάνας γιοί, Οθωμανοί», και είχαν απλώσει σε διάφορα σημεία του γηπεδα πανό που έγραφαν πατριωτικές εξυπνάδες του τύπου «Μολών Λαβέ», «Εν Τούτω Νίκα», και άλλα παρόμοια – μη γνωρίζοντας βεβαίως, αυτοί οι μαλλιαροί νεοέλληνες, οι «θλιβερές μου πορδές», ότι τους πρωτους που προσβάλλουν μ’ αυτές τις σαχλαμάρες είναι τους ίδιους τους προγόνους τους.
Θέλει μαγκιά και Παιδεία για να πείς «Μολών Λαβέ». Να το λέει η ψυχή σου. Να’σαι καθαρός. Να διψάς για ελευθερία. Μά πρώτα, να γνωρίζεις τι είναι ελευθερία.
Αυτά τα πιθηκάκια που κάθονταν (κυρίως στα δύο πέταλα του Καραισκάκη απόψε), δεν κατέχουν από τέτοιες έννοιες. Είναι απότοκα «γονιών ληστων». Τσιφτετέλληνες.
Πετούσαν τα ξύλα από τις σημαίες τους στον Τούρκο τερματοφύλακα. Μα και πλαστικά κύπελλα με χυμούς. Κέρματα, οι χουβαρντάδες. Καπνογόνα, οι μπουρλοτιέρηδες. Και εμετικά συνθήματα, σωρό.

Συνέπεσε, βλέπετε, ο … νύν υπέρ πάντων αγωνας (ένα απλό παιχνίδι ποδοσφαίρου, δηλαδή!) να γίνει την παραμονή της Εθνικής Επετείου της 25ης. Και πόσο είμαι σίγουρος, αλήθεια, πως οι περισσότεροι από αυτούς τους «μαλλιαρούς μου Ελλαδίτες» της εξέδρας σήμερα, πρώτοι και καλύτεροι θα … επαναστάτησαν εναντίον του επίμαχου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού.
Σιχαμένα πλασματάκια!
«Μελαμψές φυλές, κοντοπόδαρες».
Εφτασαν μεχρι του σημείου να βρίσουν εν χορώ και τους δικούς μας ποδοσφαιριστές.
Αυτούς που μας έκαναν, στο Euro της Πορτογαλίας το 2004, να ψηλώσουμε λίγο. Να νοιώσουμε ανείπωτη χαρά. Μα, πάνω απ’ όλα, να γευτούμε τον πολιτισμό όλων των αντιπάλων μας που, μεσα από την πίκρα τους, μας χειροκρότησαν, μας έδωσαν συγχαρητήρια, δεν τόλμησαν ούτε «κιχ» να προφέρουν κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Υμνου.
Πόσο θα ήθελα να υπήρχε στον τόπο μου ένας φωτισμένος ηγέτης που, τη στιγμή που ασχημονούσαν τα πιθηκάκια της ελληνικής εξέδρας, να έπαιρνε την ομάδα και να έφευγε. Να ανακοίνωνε ότι οι οπαδοί αυτοί, οι πιθηκίζοντες εθνικοπαπάρες, δεν αξίζουν στην ομάδα. Να τιμωρηθούμε από τα αρμόδια ευρωπαικά ποδοσφαιρικά όργανα. Με δική μας πρωτοβουλία. Και έτσι, ή μάλλον μόνο έτσι, να διασώσουμε κάτι από την στραπατσαρισμένη αξιοπρέπειά μας, και να δείξουμε στον έξω κόσμο ότι ένα μικρό, έστω, μέρος αυτής της Ελλάδας, θέλει να διαφοροποιηθει από το άλλο. Να αποσχισθει. Να ανεξαρτητοποιηθει εν ανάγκη.

* Δημοσιογράφου της «Ελευθεροτυπίας»

Πάλι δεν πήραμε την Πόλη…

Πάει, χάθηκε κι αυτή η ευκαιρία. Ήρθαν οι Τούρκοι στην Αθήνα, τους βάλαμε μέσα στο Κολοσσαίο, ο κόσμος μίλησε, έστρεψε το δάχτυλο προς τα κάτω, δίνοντας «εντολή» στα λιοντάρια που τόση ώρα βρυχιόντουσαν, για να τους κατασπαράξουν, αλλά αποτύχαμε!
Όχι μόνο υπέστην πανωλεθρία στο ποδοσφαιρικό παιχνίδι που έγινε, αλλά και πάλι δεν καταφέραμε να πάρουμε πίσω την Πόλη!
Κι όμως, μοχθήσαμε. Πολεμήσαμε σαν θηρία, δώσαμε και την ψυχή μας, εκεί, στις κερκίδες των… μαχών, απέναντι στον ορατό εχθρό, δίχως όμως επιτυχία. Δεν είχαμε την τύχη με το μέρος μας. Μπορεί να έφταιγε ο καιρός, οι συνθήκες, ο λάθος σχεδιασμός. Ποιος ξέρει… Οι σωστές αναλύσεις, άλλωστε, ποτέ δε γίνονται εν βρασμώ ψυχής. Ο ιστορικός του μέλλοντος, πάντως, θα έχει δουλειά, μέχρι να φτάσει στο συμπέρασμα που θα μας διαφωτίσει…

Τις ορέξεις μας τις δείξαμε, πάντως. Χάρη στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία συγκεντρώσαμε σ’ ένα πέταλο τους Έλληνες και Κύπριους πατριώτες, οι οποίοι φανέρωσαν τις προθέσεις μας πριν ξεκινήσει καν ο αγώνας. Τα πανό που αναρτήσαμε τα έλεγαν όλα.

* «ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ»
* «KEMAL WAS GAY» (Ο Κεμάλ ήταν ομοφυλόφιλος, δηλαδή)
* «ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ»
* «Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ»
κι άλλα τέτοια όμορφα, προς ανύψωση του εθνικού φρονήματος και καταρράκωση του ηθικού του εχθρού.
Και για να είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι, διανθίσαμε τα πατριωτικού χαρακτήρα πανό με κάθε λογής αντικείμενα: παπούτσια, κινητά τηλέφωνα, κέρματα, κοντάρια από σημαίες, μπουκάλια, φωτοβολίδες εκτοξεύτηκαν προς τους Τούρκους ποδοσφαιριστές.
Κι αυτοί, αντί να μασήσουν, αντί να μας ομολογήσουν πού βρίσκεται η σύγχρονη κερκόπορτα που θα μας οδηγήσει στην επιστροφή των «αλύτρωτων πατρίδων», αντί να μας παραδώσουν τα κλειδιά της Κωνσταντινούπολης, μας νίκησαν κι από πάνω!!!
Με τέσσερα γκολάκια, παρακαλώ!
Και μόλις μπήκε και το τελευταίο, κάπου εκεί οι ΚΑΦΡΟΙ της εξέδρας θυμήθηκαν ότι η αναμέτρηση ήταν ποδοσφαιρική, όχι πολεμική.
Πάλι καλά, δηλαδή, γιατί ως σύνθημα το «βγάλτε τις πανοπλίες και φύγετε από ’δω», δεν κάνει καλή συμμετρία…

Σκαθάρια; Μπλιαχ!

Εγκλήματα γίνονταν πάντοτε. Και παντού, εννοείται. Ένα απ’ τα μεγαλύτερα εγκλήματα στη μουσική βιομηχανία ήταν αυτό της προώθησης των Beatles. Άλλες εποχές, βέβαια και τα αγοράκια απ’ το Λίβερπουλ εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη μιας ολόκληρης γενιάς, δημιουργώντας ένα τεράστιο ρεύμα. Ίσως και το κορυφαίο στην παγκόσμια μουσική σκηνή.
Δεν το δέχομαι. Ούτε καν! Αλλά δεν μπορώ να μην τους παραδεχτώ…
Όπως πιθανώς να έχετε καταλάβει, όμως, όσοι έχετε επισκεφτεί τελευταία τη γωνίτσα μου, άλλα ήταν τα δικά μου ακούσματα.
Άλλοτε πιο λυρικά, άλλοτε πάλι…
Κι εδώ που τα λέμε, τι σχέση είχαν αλήθεια οι Beatles με τους Stones; Μα, ΚΑΜΙΑ!
Ένας Τζον Λένον τι να κάνει…

ΥΓ: Ασχολήθηκα μόνο και μόνο επειδή, ψάχνοντας κάτι στο net διαπίστωσα ότι σαν αύριο, 22 Μαρτίου, κυκλοφόρησαν το 1963 το πρώτο τους άλμπουμ. Μπλιαχ…

ΥΓ1: Ευτυχώς υπάρχει και η γέννηση του Γκόραν Μπρέγκοβιτς εκείνη την ημερομηνία (αλλά το ’50), για να αξίζει να τη μνημονεύουμε. Φώτα, χάλκινα, πάμε…

So, i start the revolution from my bed!

Κάτι Δευτέρες σαν κι αυτές, δεν θέλω με ΤΙΠΟΤΑ να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Για να είμαι εδώ και να γράφω, βέβαια, σημαίνει ότι δυστυχώς σηκώθηκα. Ήπια καφέ, δούλεψα το πρωί, έφαγα, ανέβηκα στα Μελίσσια, δουλειά ξανά, αλλά… όλα αυτά τα έκανα χωρίς πραγματικά να ξύπνησα!
Είτε σηκώθηκα, είτε όχι, το ίδιο και το αυτό είναι. Ιδού λοιπόν ο σημερινός προβληματισμός: για ποιο λόγο μία ημέρα μπορεί να είμαστε γεμάτοι ενέργεια και να μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, όση ώρα κι αν χρειάζεται, όση κούραση κι αν μας αποφέρει αυτό, όση φαιά ουσία κι αν χρειαστεί να επιστρατεύσουμε ή να καταχραστούμε, και κάποια άλλη ημέρα να είμαστε «λάσπη», έστω κι αν έχουμε προέλθει από ξεκούραση… εξαντλητικής διάρκειας;
Επειδή, ακριβώς, η σημερινή ημέρα είναι μία απ’ αυτές της πρώτης κατηγορίας, δεν μπαίνω καν σε ανάλυση. Όταν ξυπνήσω, θα τα πούμε…

ΥΓ: Ο τίτλος αντικατοπτρίζει απόλυτα την περίπτωσή μου…
Πόσο δίκιο είχαν οι Oasis…

How can i get just one screw?

Κάθε μέρα προκύπτει ένας νέος προβληματισμός. Απ’ τη μία έχει πλάκα, γιατί όταν αποστασιοποιείσαι κάπως, βλέπεις τι σε προβλημάτιζε χθες, προχθές την περασμένη εβδομάδα και λες «πόσο άλλαξαν τα πράγματα από τότε».
Μπα, τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς, κάθε τι που μας «κολλάει» το μυαλό, κάθε σημαντικό ή ασήμαντο θέμα, που το κεφάλι μας το αποδυναμώνει ή το ενισχύει, δίχως να εξετάζει την πραγματική διάσταση του ζητήματος, έρχεται και φεύγει. Άλλοτε νικημένο, άλλοτε όχι. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Να μην μπορούμε ν’ απομονώσουμε τους φόβους μας, τα κολλήματά μας, τις σκέψεις αυτές που πιέζουν, αγχώνουν, αλλοιώνουν την πραγματικότητα.

Πώς γίνεται, αλήθεια, το κεφάλι μας να δημιουργεί μια διαφορετική εικόνα απ’ αυτή που βλέπει; Ένα ζωάκι που χοροπηδάει χαρωπό γίνεται να το φοβηθεί κάποιος; Το τουμπάρουμε τώρα. Έναν μαλάκα μ’ ένα πριόνι, γίνεται να τον αντιμετωπίσεις με χαβαλέ;
Κι αφού ξεφύγαμε απ’ τα ουτοπικά (σχεδόν…) παραδείγματα, περνάμε και στα ρεαλιστικά. Ένας άνθρωπος, που ΔΕΝ σου συμπεριφέρεται όπως θες, που ΔΕΝ σε καλύπτει σε όλους τους τομείς, που έχει διαφορετικά «θέλω» απ’ τα δικά σου, πώς γίνεται να του επιτρέπεις να στέκεται δίπλα σου;

Καταλαβαίνω, ότι κάποια πράγματα δεν δείχνουν όπως είναι εξ αρχής. Κάποιος ζηλόφθονος, γκρινιάρης, πιεστικός, νευρικός, αυταρχικός, εριστικός, στενόμυαλος σε υπερθετικό βαθμό, πιθανώς και να μην καταδείξει όλα του τα κουσούρια απ’ την πρώτη μέρα. Ούτε απ’ την πρώτη εβδομάδα, τον πρώτο μήνα και πάει λέγοντας. Μέχρι τότε, όμως, το συναίσθημα ίσως και να έχει προλάβει να κυριεύσει την ατμόσφαιρα…

Διακρίνοντας τα στραβά κι ανάποδα, με τον καιρό να έχει παρέλθει, την γκρίνια να μετατρέπεται σε ρουτίνα, που εισέρχεται σαν τον ιδρώτα μέσα στο δέρμα σου, τι κάνεις;

- Σκέφτεσαι ότι η κατάσταση αντιστρέφεται και προσπαθείς να αλλάξεις έναν χαρακτήρα που «έτσι είναι»;
- Φέρνεις στο μυαλό σου τις ωραίες ημέρες του ξεκινήματος και μονολογείς ότι δεν μπορεί να ήταν άλλος άνθρωπος;
- Ψάχνεις τη δύναμη να το βάλεις στα πόδια όσο το δυνατόν πιο γρήγορα;
- Ή δυναμώνεις τη μουσική των «Violent Femmes» και έχοντας πλέον μετατραπεί σε έναν σάκο του μποξ, που ανέξοδα δέχεται όλα τα χτυπήματα, σιγοτραγουδάς «how can I get just one screw?»;

Έχουν πλάκα οι προβληματισμοί που προκύπτουν κάθε μέρα…